What a great surprise!! Pepe Deluxe return with their fourth studio album and “Queen Of The Wave” take their craziness into another level. When we talk about experimentation and top notch production, then Pepe Deluxe are the main players. This time, the fairytale includes garage and glam rock, surf, electronica and pop elements. The vintage package is all that it takes to give you a trip to the past. The conclusion is that Pepe Deluxe have landed once again in our hearts. One of the best music producers Finland has ever made! Enjoy… 4/5!
Tag Archives: Rock
Fat Soul…
Big Soul is a an american band which loves funk, rock and big beat. “Funky Breaks Vol.1″ came out in 2004 and it is exactly what it says. A great tribute to the golden era of big beat, funky breaks and freestyle music. If you want to reminisce that period, then this album is all that it takes. Nice tunes and party attitude. Get ready to take off to the galaxy of the past… 4/5!
Trust Is Everything…
I don’t know what game Merkel is playing, since Germany is all that we hear these days. Same thing in music. Trost is a band which combines all good things. Nice orchestration, great vocals, good looking lead singer and sound like a forgotten memory. “Trust Me” was released in 2006 and contains a number of different genres. Pop, trip hop, rock, electronica, giving satisfaction to most of the listeners. I don’t think you’ll be disappointed, since Trost’s talent is flowing like a waterfall. Check it out. 3.5/5.
Country Side…
Ο Johnny Cash μας άφησε χρόνους. Η μουσική παρακαταθήκη που έχει αφήσει, όμως, μένει ανεξίτηλη στο χρόνο. Το 2009 κυκλοφορεί η συλλογή “Johnny Cash Remixed”, σαν φόρος τιμής στον μεγάλο Αμερικάνο μουσικό. Μεγάλα ονόματα της σύγχρονης χορευτικής μουσικής, της electronica και των breaks, συμμετέχουν στο δίσκο και βλέπουν τα κομμάτια του από μια άλλη οπτική γωνία. Sonny J, The Heavy, Troublemakers, Midnight Jaggernauts και πολλοί άλλοι κάνουν την εμφάνιση τους και δημιουργούν μια συλλογή αντάξια του ονόματος του Johnny Cash. 4/5!
Surreal…
Το “Confessions Of A Belladonna Eater” κυκλοφόρησε το 2011 και παραδόξως δεν ακούστηκε ιδιαίτερα. Δεδομένου ότι ο Kid Loco είναι ένα από τα αγαπημένα παιδιά, εδώ στην Ελλάδα. Ίσως και δικαιολογημένα βέβαια. Ο Loco δεν ξεφεύγει από τις συνηθισμένες δουλειές που μας έχει παρουσιάσει τα τελευταία χρόνια. Το ίδιο στυλ, με lo fi, jazzy και indie στοιχεία θα το βρούμε και εδώ. Ο δίσκος μοιάζει με μια συλλογή κομματιών, που ο Kid Loco είχε έτοιμα και ήθελε με κάποιο τρόπο να τα βγάλει στην αγορά. Δεν λείπουν, βέβαια, και οι εκπλήξεις, όπως η διασκευή στο “Passenger” αλλά και κάποια πολύ όμορφα τραγούδια, όπως το “Friends Of Mine”. Γενικά, είναι ένας μέτριος δίσκος, ικανός να σου δώσει κάποιες ευχάριστες στιγμές. 3/5.
Rhythm Overload…
Είναι πολύ δύσκολο να μην σου αρέσουν οι The Go! Team. Η μπάντα από το Brighton, που όταν την ακούς νομίζεις ότι κάνουν πλάκα αντί να παίζουν μουσική, κυκλοφόρησε το τρίτο album της, “Rolling Blackouts” φέτος. Η τρελή πορεία που έχουν πάρει από τις 2 προηγούμενες δουλειές τους, συνεχίζετε και εδώ, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις. Πάντα lo fi ακουστική, ένα gangbang από pop, rock, disco, hip hop και blaxploitation, απέραντος δυναμισμός (σαν να τους έχεις live μέσα στο σπίτι σου) και οι προσθήκες κάποιων 80s samples και μιας πιο rock διάθεσης, δίνουν στο “Rolling Blackouts” περίοπτη θέση στη δισκοθήκη σου. Ένα πραγματικά σπάνιο μουσικό σχήμα, το οποίο ή θα το λατρέψεις ή θα το μισήσεις… 4.5/5!
Mocking Birds…
Αυτό και αν δεν είναι γεγονός! Το 2010 οι Torpedo Boyz επέστρεψαν με τον εμβληματικό δίσκο “Return Of The Auslanders”. Το μουσικό σχήμα που ξέρει με τον καλύτερο τρόπο να σε κοροϊδεύει, να παίζει μαζί σου, να σπάει πλάκα και να στήνει οδοφράγματα με αμέτρητες τορπίλες ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία, συνεχίζει την ηχητική του διαδρομή με ένα υπερηχητικό album. Fat basslines, funky breaks, electronica, rock ‘n’ roll και hip hop, παρατάσσονται σαν μικρά στρατιωτάκια, εκσφενδονίζουν ρυθμούς με ταχύτητα μυδράλιου και σε αφήνουν ικανοποιημένο στη μέση του dancefloor, να χαζεύεις τη ντισκομπάλα με ανοιχτό το στόμα. Tip of the day: ο δίσκος κυκλοφόρησε και σε limited edition 1000 κομματιών, περιλαμβάνοντας κάρτα με serial number για να κατεβάσεις από το internet 3 remixes των Torpedo Boyz… 4/5!
Looking For Trouble…
Ο Erik Sumo κατάγεται από την Βουδαπέστη της Ουγγαρίας και τον γνωρίσαμε μέσα από την πρώτη δουλειά που κυκλοφόρησε στην Pulver-Rec, των Dublex Inc, με τίτλο “My Rocky Mountain”. Ανήσυχο πνεύμα ο ίδιος, ασχολείται με ένα τεράστιο εύρος μουσικών ειδών, ενώ παράλληλα πλαισιώνει μουσικά και κινηματογραφικές ταινίες. Μετά από αρκετό καιρό, ο Erik Sumo, επέστρεψε με 7μελή μπάντα αυτή τη φορά, σε νέα δισκογραφική και με ένα απολαυστικό album. Το “Trouble Soup” μόνο σε μπελάδες δεν σε βάζει! Lo Fi, folk, electronica, rock και pop ανακάτεμα, με τον ήχο που μόνο ο Erik Sumo καταφέρνει να βγάλει, με δύο γκόμενες στα φωνητικά για μεγαλύτερη ποικιλία, με αχνιστό goulash να σου τρυπάει τη μύτη και με τον Manu Chao να σκέφτεται πως κάπως έτσι θα ακουγόταν αν μιλούσε Ουγγρικά… 4/5!
High Fly…
Τους Audio Bullys τους γουστάρω τρελά! Είναι από αυτά τα μουσικά σχήματα που, ενώ χλευάζουν τη μουσική βιομηχανία με ένα μοναδικό τρόπο, καταφέρνουν να μετουσιώσουν το παλιό σε μοντέρνο και να τυλίξουν την καρδιά σου με συρματόπλεγμα, φτιαγμένο από νότες απλές και από ήχους οικείους. Λίγο αυτή η βρετανική accent και τα υπνωτικά φωνητικά, λίγο η αγάπη τους για αυτό που κάνουν και λίγο η μουσική που διαλέγουν να συνθέσουν, τους κάνουν τόσο εθιστικούς, που όσο και αν περιμένεις ο επόμενος δίσκος τους να είναι πατάτα, αυτό μάλλον δεν θα γίνει ποτέ. Το “Higher Than The Eiffel” κυκλοφόρησε πέρσι και ακούγοντας το, ένιωσα το ίδιο συναίσθημα με αυτό που βίωσα βλέποντας το “Tron Legacy”. Γύρισα 20+ χρόνια πίσω, μύρισα τη σκόνη στον αέρα, φτερούγισε η καρδιά μου. Είναι σαν να ακούς τους Cure ντυμένους με τις στολές των Daft Punk, σαν τους Doors, χωρίς τους μπάφους αλλά με τη στατικότητα των Kraftwerk. Electronica, breaks και rock, σε μια πολύ καλή παραγωγή. Audio Bullys are the only men…..& I’m outta here! 4/5!
Everlasting Love…
Ο Everlast είναι γνωστός από παλιά, καθώς η χαρακτηριστική του φωνή διάνθιζε τα κομμάτια των House Of Pain και του κλασικού, πλέον, “Jump Around”. Κυνηγημένος από την κακή του τύχη και αφού γλίτωσε από του χάρου τα δόντια, μετά από καρδιακό επεισόδιο, οι γιατροί τον ενημέρωσαν πως δεν μπορεί άλλο να jumparound, αλλιώς θα έχει κακά ξεμπερδέματα. Έλα όμως που η μουσική είναι η ζωή του!! Αποφασίζει λοιπόν, να το γυρίσει στα blues, χωρίς να χάσει τις hip hop ρίζες του. Το 1998 κυκλοφορεί το “Whitey Ford Sings The Blues” και το κομμάτι “What It’s Like” σπάει όλα τα κοντέρ. Το 2000 έρχεται το “Eat At Whitey’s”, σε συνεργασία με Santana, ενώ το “White Trash Beautiful”, του 2004, είχε έναν πιο country/ rap χαρακτήρα. Το 2008, ο Everlast κυκλοφορεί το “Love, War & The Ghost Of Whitey Ford” στην δική του δισκογραφική Martyr Inc. Το ατού του album, το cover στο “Folsom Prison Blues” του Johnny Cash. Λατρεύουμε Everlast… 4/5!
