Λοιπόν, ο Hermigervill διέθετε το album “Lausnin”, μέχρι πρότινος δωρεάν. Ναι, δωρεάν!! Τέτοια διαμάντια δεν πρέπει να περνάνε έτσι και αν δεν το έχεις τσεκάρει, να η ευκαιρία! Ο τυπάς είναι Ισλανδός και η καλή μουσική παράδοση αυτής της μικρής χώρας θέλει να σου δίνει ήχους ψαγμένους, γεμάτους μελαγχολία και gloomy ατμόσφαιρα, που αποκρυσταλλώνουν το λευκό τοπίο του βορά. Έτσι και εδώ, ο δίσκος διαθέτει εξαιρετική ενορχήστρωση, ικανή να σε συνοδεύσει όταν έχεις τις μαύρες σου ή όταν το μισό σερβίτσιο έχει γίνει θρύψαλα επειδή μάλωσες με την καλή σου… 4/5!
Tag Archives: Lo Fi
Surreal…
Το “Confessions Of A Belladonna Eater” κυκλοφόρησε το 2011 και παραδόξως δεν ακούστηκε ιδιαίτερα. Δεδομένου ότι ο Kid Loco είναι ένα από τα αγαπημένα παιδιά, εδώ στην Ελλάδα. Ίσως και δικαιολογημένα βέβαια. Ο Loco δεν ξεφεύγει από τις συνηθισμένες δουλειές που μας έχει παρουσιάσει τα τελευταία χρόνια. Το ίδιο στυλ, με lo fi, jazzy και indie στοιχεία θα το βρούμε και εδώ. Ο δίσκος μοιάζει με μια συλλογή κομματιών, που ο Kid Loco είχε έτοιμα και ήθελε με κάποιο τρόπο να τα βγάλει στην αγορά. Δεν λείπουν, βέβαια, και οι εκπλήξεις, όπως η διασκευή στο “Passenger” αλλά και κάποια πολύ όμορφα τραγούδια, όπως το “Friends Of Mine”. Γενικά, είναι ένας μέτριος δίσκος, ικανός να σου δώσει κάποιες ευχάριστες στιγμές. 3/5.
Rhythm Overload…
Είναι πολύ δύσκολο να μην σου αρέσουν οι The Go! Team. Η μπάντα από το Brighton, που όταν την ακούς νομίζεις ότι κάνουν πλάκα αντί να παίζουν μουσική, κυκλοφόρησε το τρίτο album της, “Rolling Blackouts” φέτος. Η τρελή πορεία που έχουν πάρει από τις 2 προηγούμενες δουλειές τους, συνεχίζετε και εδώ, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις. Πάντα lo fi ακουστική, ένα gangbang από pop, rock, disco, hip hop και blaxploitation, απέραντος δυναμισμός (σαν να τους έχεις live μέσα στο σπίτι σου) και οι προσθήκες κάποιων 80s samples και μιας πιο rock διάθεσης, δίνουν στο “Rolling Blackouts” περίοπτη θέση στη δισκοθήκη σου. Ένα πραγματικά σπάνιο μουσικό σχήμα, το οποίο ή θα το λατρέψεις ή θα το μισήσεις… 4.5/5!
Homesick…
Ο Γιώργος Μπρατάνης aka Cayetano, ύστερα από την εξέλιξη και τη μουσική του πορεία, μπορεί να χαρακτηριστεί, χαλαρά, σαν ο Έλληνας Bonobo. Μετά το πέρασμα του από την Etage Noir και την συνεργασία του με τον Parov Stelar, ο Cayetano αποφασίζει να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη. Το “Back Home” κυκλοφόρησε από την Klik Records το 2010 και ο Γιώργος μαζεύει όλες τις οικείες εικόνες, τα μέρη, τους ήχους, τις μυρωδιές, τα ηλιοβασιλέματα, τις συννεφιές, τις νοσταλγίες και τις μελαγχολίες και τις μετουσιώνει σε μουσική. Το “Back Home” είναι ένας πανέμορφος δίσκος, που μοιάζει με παλιό φίλο που τον ξαναβλέπεις μετά από πολύ καιρό. Τον αγαπάς πριν καν τον ακούσεις. Και νιώθεις περήφανος που αυτή η σκατοχώρα δημιουργεί ακόμα, έστω και στο τομέα της μουσικής. Μπράβο ρε Γιώργο!! Αυτοί οι δίσκοι αξίζουν τα λεφτά τους… 4/5!
Girls & Spices…
Άπαξ και μπει το Τριώδιο, ο Dunkelbunt έρχεται να δέσει σαν μπεσαμέλ με το εορταστικό κλίμα. Ο συνδυασμός dub, swing, balkan και gypsy rhythms, τον οποίο και επικαλείται ο καλλιτέχνης, είναι τουλάχιστον ξεσηκωτικός. Το “Cinnamon Girl” αποτελεί το EP που κυκλοφόρησε το 2008 και περιλαμβάνει το ομώνυμο κομμάτι που τόσο αγαπήσαμε, σε συνεργασία με την Marko Markovic Orkestar και όχι μόνο. Remixes από Stefano Miele, Solo Moderna και Vono Box DJs, έτσι για να φυσήξουμε τη σκόνη από τα βινύλια και να χτυπηθούμε σε ανελέητο χορό μέχρι πρωίας, γιατί ο Dunkelbunt ξέρει να βάζει τα σωστά καρυκεύματα στη σωστή συνταγή… 4/5!
Looking For Trouble…
Ο Erik Sumo κατάγεται από την Βουδαπέστη της Ουγγαρίας και τον γνωρίσαμε μέσα από την πρώτη δουλειά που κυκλοφόρησε στην Pulver-Rec, των Dublex Inc, με τίτλο “My Rocky Mountain”. Ανήσυχο πνεύμα ο ίδιος, ασχολείται με ένα τεράστιο εύρος μουσικών ειδών, ενώ παράλληλα πλαισιώνει μουσικά και κινηματογραφικές ταινίες. Μετά από αρκετό καιρό, ο Erik Sumo, επέστρεψε με 7μελή μπάντα αυτή τη φορά, σε νέα δισκογραφική και με ένα απολαυστικό album. Το “Trouble Soup” μόνο σε μπελάδες δεν σε βάζει! Lo Fi, folk, electronica, rock και pop ανακάτεμα, με τον ήχο που μόνο ο Erik Sumo καταφέρνει να βγάλει, με δύο γκόμενες στα φωνητικά για μεγαλύτερη ποικιλία, με αχνιστό goulash να σου τρυπάει τη μύτη και με τον Manu Chao να σκέφτεται πως κάπως έτσι θα ακουγόταν αν μιλούσε Ουγγρικά… 4/5!
Urban Merchandise…
Οι Misled Children συνεργάστηκαν για πολύ καιρό με τον Clutchy Hopkins και η επιρροή από τον ίδιο είναι διάχυτη στην μουσική τους. Το 2008 κυκλοφορούν το “People’s Market”, με 14 άτιτλα τραγούδια στα οποία συνοψίζεται η αστική μουσική κουλτούρα και φιλοσοφία. Μην βιαστείς να χαρακτηρίσεις την μουσική τους, hip hop. Θα τους αδικήσεις. Είναι πολλά περισσότερα. Χωρίς ίχνος από sampling, αλλά με live ενορχήστρωση και funky-hip hop beats, δημιουργούν μια υγρή και ομιχλώδη μουσική ατμόσφαιρα, μέσα στην οποία μπορείς να μουλιάσεις και να αποβάλεις τις τοξίνες της καθημερινότητας. 4/5.
Make It Happen…
Το 2009, ο Γιώργος Μπρατάνης aka Cayetano κυκλοφορεί το album “The Big Fall”, από τη δισκογραφική Etage Noir. Πιο ώριμος, πιο σκοτεινός από ποτέ, με τη χαρμολύπη να είναι το κύριο χαρακτηριστικό των κομματιών του, την ενορχήστρωση και το sampl-άρισμα να μου φέρνουν θύμισες από Χατζιδάκη (βλασφημία? Δε νομίζω…) και τη συναισθηματική αποψίλωση που σου δημιουργεί, να σε αφήνει μετέωρο στο κενό, είναι σίγουρο ότι αυτός ο δίσκος είναι ότι καλύτερο έχει να μας παρουσιάσει ένας μουσικός που μας έχει κάνει, ουκ ολίγες φορές, περήφανους. Το track “Doppelganger” είναι ακόμα σκαλωμένο στο λαβύρινθο των αυτιών σου και ένα θα σου πω και να το κρατήσεις καλά. Είναι το απόλυτο soundtrack για αυτές τις συννεφιασμένες μέρες… 4/5!
Zero Percent…
Οι Natural Yogurt Band έκαναν σκάσιμο το 2008 από την Αγγλία, με το album “Away With Melancholy”. Οι ίδιοι ανέφεραν ότι πειραματίστηκαν με τους ήχους για να διασκεδάσουν. Επηρεασμένοι από ιταλικά soundtracks, πολωνική jazz και πρώιμη ηλεκτρονική μουσική, δημιουργούν έναν σύγχρονο ήχο, γεμάτο jazz, funk και lo fi στοιχεία. Vintage αισθητική και προϊόν για επικές μπαφο-μαζώξεις, αυτός ο δίσκος αξίζει πολλές ακροάσεις… 3/5.
Singing Clouds….Dancing Rain…
Το 2009 η Tru Thoughts άφησε το στίγμα της με μια ακόμη παραγωγή, τους Stonephace. Ο Adrian Utley, των Portishead, στην κιθάρα, ο Guy Barker στην τρομπέτα και μια πλειάδα μουσικών, που αποφάσισαν να ρίξουν πολλά κιλά πειραματισμού και μουντάδας σε ένα album. Και όλα αυτά για να νιώσεις στα χείλη σου την πολυκαιρισμένη αλμύρα στις προβλήτες του Brighton, την υγρασία και την καταχνιά στα σοκάκια του Bristol, τα φτερουγίσματα των γλάρων στον μπουκωμένο, από τα μαύρα σύννεφα, ουρανό. Εγκεφαλική acid jazz, μπαρουτοκαπνισμένη lo fi, μαζί με broken beats, που κάνουν τους Red Snapper να μοιάζουν με ερασιτέχνες. Το cd θέλει άκουσμα για να εκτιμήσεις τα κύμματα μουσικής ψυχεδέλειας που θα σε κατακλύσουν. Εύγε… 3.5/5.
