Do you like Dub Pistols? Or maybe Stereo MCs? Well, Dreadzone go a long way back. This UK band set the standards for the dub/ reggae breaks in England. “Once Upon A Time” is their 2005 album, which includes more contemporary sound. Either way it doesn’t fail to initiate a yard trip to the past, with sounds, samples and loops that will bring tears in your eyes for no special reason. Dreadzone, I like! “Once Upon A Time”, I like more! Go on, and listen! 4/5!
Tag Archives: Dub
Cornered…
Kill Emil, born in Brazil and raised in Greece, made a pretty good debut in 2011, with his album “The Corner”. You’ll find some nice tunes in here, hip hop with dub, reggae and freestyle blades among it, with collaborations including Elephant Phinix and J. Melik, plus remixes and backup from Palov and Billa Qause. What else could you ask for, mate? Greece is serving. Match, set, ball… 3.5/5.
Remixing Ingridients…
Με το που κυκλοφόρησε το “Radio Free DC” από τους Fort Knox Five, τα remix πάνω στα κομμάτια του δίσκου έπεφταν βροχή, με αποτέλεσμα η remixed έκδοση που κυκλοφόρησε εν συνεχεία, να μην είναι ικανή να συμπεριλάβει όλες τις διασκευές. Έτσι, οι FK5 είπαν να κυκλοφορήσουν μια σειρά από EPs για να μην αφήσουν τον κόσμο παραπονεμένο. Το “Radio Free DC Remixed Vol. 3″ είναι ένα από τα καλύτερα της σειράς, αφού οι Featurecast, Qdup Foundation, All Good Funk Alliance και άλλοι, κάνουν ότι καλύτερο μπορούν για να δώσουν λίγο περισσότερο groove και feeling στα κομμάτια που επιμελούνται. Δύσκολη η δουλειά τους, αλλά όχι ακατόρθωτη… 4/5!
Intimidation…
Το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα, αλλά δεν το πίστευα. Είπα, θα το ακούσω πρώτα και μετά θα κρίνω. Έλα όμως, που όλοι είχαν δίκιο! Μια απογοήτευση την παίρνεις από την τελευταία δουλειά των, προσφιλών στο έθνος, Thievery Corporation. Το “Culture Of Fear” είναι, ίσως, ο πιο υποτονικός δίσκος τους. Που είναι η μουσική με άποψη, που έβγαζαν μέχρι τώρα? Πού είναι ο κοφτερός στίχος? Το μισό, σχεδόν, album μπορείς να το χώσεις σε αυτές τις ελεεινές lounge συλλογές, τύπου “Terry’s Cafe” και να παίζει σαν background μουσική σε γιάπικα αστικά bar. Να μην είμαστε τελείως άδικοι, όμως. Το “Culture Of Fear” έχει και τις καλές του στιγμές. Υπάρχουν και κομμάτια που θα σου θυμίσουν τις παλιές δουλειές των Thievery. Υπάρχουν στιγμές μέσα στο δίσκο, που καταλαβαίνεις πως τα μόνα καλά της παγκοσμιοποίησης, βρίσκονται στη μουσική… 3/5.
myspace.com/thieverycorporation
Oktoberfest 2…
Στην τέταρτη κατά σειρά δουλειά του, ο Federico Aubele ταξιδεύει μέχρι τη Γερμανία, μαγεύεται από το κλίμα και τις γοτθικές εικόνες και αναρωτιέται πως άραγε θα ακούγεται η dub στα στενά του Βερολίνου. Το “Berlin 13″ δεν σου υπόσχεται λαγούς με πετραχήλια. Μπορεί να σε γυρίσει στιγμιαία στα πρώιμα album του Αργεντινού μουσικού, αλλά δεν θα ξεφύγει από την πεπατημένη. Άλλωστε, συνταγή που κερδίζει, δεν αλλάζει. Έτσι και εδώ, το μείγμα από dub, electronica, trip hop και broken beats είναι αυτό που έχει κάνει τον ήχο του Aubele χαρακτηριστικό και μοναδικό. Η Natalia Clavier, πάντα παρούσα, με την προσθήκη της Ka στα φωνητικά και ο δίσκος φαντάζει ιδανικός για μια βροχερή μέρα γεμάτη daydreams… 3.5/5.
Psycho Bubble…
Το ντουέτο από τη Δανία, Trolle//Siebenhaar, τους έμαθα από ένα φιλαράκι μου και μόλις άκουσα το “The Yard”, τους ερωτεύτηκα παράφορα. Η Trolle προσθέτει τα αγγελικά φωνητικά της και έναν υποβόσκων αέρα παρελθοντικού εθισμού, θυμίζοντας pinup girl με αφίσες του James Dean στο δωμάτιο της. Ο Siebenhaar, από την άλλη, είναι υπεύθυνος για τη μουσική επιμέλεια. Dub, pop, electronica και trip hop ιδεογράμματα, στροβιλίζονται μπροστά στα μάτια σου και η μελωδία που πλανάται, δημιουργεί ροζ συννεφάκια στο ταβάνι σου. Το “Couple Therapy” είναι ένας δίσκος διαμάντι, από αυτούς που όταν τους ανακαλύπτεις, μειδιάζεις πονηρά, γιατί θα αποτελέσει άλλο ένα όπλο στη μουσική σου φαρέτρα… 4/5!
Girls & Spices…
Άπαξ και μπει το Τριώδιο, ο Dunkelbunt έρχεται να δέσει σαν μπεσαμέλ με το εορταστικό κλίμα. Ο συνδυασμός dub, swing, balkan και gypsy rhythms, τον οποίο και επικαλείται ο καλλιτέχνης, είναι τουλάχιστον ξεσηκωτικός. Το “Cinnamon Girl” αποτελεί το EP που κυκλοφόρησε το 2008 και περιλαμβάνει το ομώνυμο κομμάτι που τόσο αγαπήσαμε, σε συνεργασία με την Marko Markovic Orkestar και όχι μόνο. Remixes από Stefano Miele, Solo Moderna και Vono Box DJs, έτσι για να φυσήξουμε τη σκόνη από τα βινύλια και να χτυπηθούμε σε ανελέητο χορό μέχρι πρωίας, γιατί ο Dunkelbunt ξέρει να βάζει τα σωστά καρυκεύματα στη σωστή συνταγή… 4/5!
Crafting…
Οι Don Air είναι παλιές καραβάνες. Από το 1999 φτιάχνουν μουσική. Το album “Carpenter’s Delight” κυκλοφόρησε το ’99 και σου ξαναφέρνει τη γεύση της παλιάς καλής μουσικής. Downtempo, dub και broken beats, περίτεχνα φτιαγμένα με απλά και σίγουρα βήματα που οδηγούν στην επιτυχία. Ένας δίσκος που, μάλλον δεν έχει εκτιμηθεί όσο θα έπρεπε, αλλά αποτελεί μια ιδανική συντροφιά στα παιχνίδια με την άμμο, αυτό το καλοκαίρι. Δύσκολα θα το βρεις, μιας και όλα τα links είναι κατεβασμένα. Αρκέσου στο promo ep, αφού μόνο αυτό είναι διαθέσιμο… 4/5!
Unsolved Mysteries…
Τι ωραίο album ήταν το “Grow” των Kabanjak meets Protassov… Μιλάμε, για απίθανο δίσκο! Έκτοτε τα περισσότερα ονόματα της δισκογραφικής Switchstance, υπέγραψαν στην ESL των Thievery Corporation και οι κυκλοφορίες τους βγαίνουν από την Αμερική. Έτσι και το “Tree Of Mystery” που κυκλοφόρησε ο Kabanjak το 2010. Προσεγμένα broken beats και downtempo, με στοιχεία dub και hip hop αλλά και συνεργασίες στα φωνητικά και το πακέτο κλείνει με ένα μάλλον μέτριο album. Περιμένουμε πολλά περισσότερα από το ταλέντο του Kabanjak και γενικότερα από τον συγκεκριμένο μουσικό χώρο, ο οποίος μήπως πάσχει τελευταία ή είναι ιδέα μου? 3/5.
The Big Kahuna…
Ο DJ Booker δεν χρειάζεται συστάσεις. Γέννημα θρέμμα Θεσσαλονικιός, ασχολήθηκε με το dj-ing από μικρός, λάτρεψε τη hip hop μουσική, χώθηκε στους Active Member, έγινε μέλος των Psyclowns, υποστήριζε τους Iνφο στα decks και έπαιξε πλάι πλάι με τον Cayetano. Funk, hip hop, breaks και dub είναι αυτά που θα ακούσεις να βγαίνουν από τα ηχεία του 26χρονου Booker. Το “Digital Seeds & Fetish Toys” κυκλοφόρησε το 2008 και διανεμήθηκε δωρεάν, μέσω του διαδικτύου. Ακούγοντας το, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους μεγάλους DJs του εξωτερικού. Ένα album στιβαρό, με συνοχή, αρχή, μέση και τέλος που μας προκαλεί ευφορία και περηφάνια. 4/5!
